9 - نسخهء اساس طبع و خصوصيات آن كتاب حاضر را به شرحى كه گفته خواهد شد بر اساس نسخهء موجود در كتابخانهء ينى جامع تركيه كه عكس آن به شماره‌هاى 298 و 299 و 300 در كتابخانهء مركزى دانشگاه تهران مضبوط است به چاپ رساندم . علت انتخاب اين نسخه به عنوان اساس طبع ، امتيازاتى بود كه آن را از ساير نسخ ممتاز مىكرد : 1 - قدمت آن : گرچه اين نسخه تاريخ كتابت ندارد ولى از خط و كتابت آن - كه بعدا نمونه‌هاى آن ذكر خواهد شد - مىتوان حدس زد كه نسبت به بقيهء نسخ ، قديميتر است . مؤيد اين نظر حدس نسخه‌شناسان من جمله استورى است در كتاب « ادبيات فارسى بر مبناى تأليف استورى » . وى كتابت نسخه را از سدهء 15 ميلادى مىداند در حالىكه تاريخ كتابت بقيهء نسخ را از سدهء 16 به بعد مىنويسد . 2 - جامع‌تر بودن آن : مطالب اين نسخه حدود سه يا سه برابر و نيم ساير نسخى است كه در دسترس مصحح بود . 3 - امتيازات ديگر كتاب‌شناسى از قبيل صحيح بودن ، زيبا بودن ، دارا بودن ذيل آن و مزايائى كه نشان مىدهد نسخهء اصيل‌ترى است . مشخصات اين نسخه چنين است : در هر صفحه 21 سطر دارد و نوع خط آن نستعليق مىباشد . خصوصيات ديگر نسخه به قرار زير است : « به » هميشه به كلمهء بعد چسبيده است كه در چاپ حاضر به صورت مستقل نوشته شد . هندوستان گاهى با واو و گاهى بدون واو است كه در چاپ حاضر هميشه صورت اولى آن و با واو ضبط شد . « دال » در اكثر موارد به صورت دال با نقطه ( ذ ) است كه براى يكنواخت شدن و تسهيل در مطالعه ، نقطهء آن حذف و به صورت املاء امروزى نوشته شد . « مى » هميشه به كلمهء بعد متصل بود كه در اين چاپ ، جدا گشت . « چ » هميشه به صورت جيم با يك نقطه بود كه در چاپ حاضر با سه نقطه نوشته شد . « نوشتن » را گاهى به همين صورت و گاهى به شكل « نبشتن » ضبط كرده كه هر دو صورت آن در چاپ حاضر محفوظ ماند .